|
Kort geleden was ik publiek bij de opnames van het Net5-programma "We zijn zo terug". Als u uit deze mededeling begrijpt dat ik dan ook het enige publiek was, zit u er niet ver naast. Mijn oorverdovend gejuich, dat ik op verzoek van de floormanager op de plafondmicrofoon richtte, zult u in de uitzending waarschijnlijk niet horen, hoewel het is aangelengd met een blikje Royco-applaus. Wat galmt Studio 2 als je daar met zijn vijven in je handen klapt.
Die vijf waren een echtpaar uit Delft, de vriendin van een van de teamcaptains van We zijn zo terug", de floormanager (wat kan die man klappen. En met zoveel bezieling. Hij moet echt van het programma houden) en ik. Het echtpaar uit Delft was een beetje teleurgesteld. Zij waren gebeld met de belofte dat zij allemaal beroemde Nederlanders zouden ontmoeten. Helaas kenden zij niemand uit de categorie Maud Hawinkels, Kelly uit Big Brother en Josefine van Asdonk (wie?). De laatste twee schijnen in de Playboy te hebben gestaan, maar dat blad is zo duur, dat heb ik nooit gelezen. Kelly bestaat trouwens helemaal niet. Het is een pop die op afstand wordt bediend door ene Ferry, die vroeger bij "Kinderen voor kinderen" heeft gezongen. Zelf gezien.
Het echtpaar uit Delft verhaalde intussen over de gigantische Indische rijsttafels die voor het publiek van de Staatsloterijshow werden aangesleept. Ik kauwde nog wat op de plak hotelcake (als ze mij vertellen in welk hotel die cake geserveerd wordt, hoef ik daar tenminste niet meer heen).
"We zijn zo terug" is een satirische quiz met twee teams: iedere week twee wisselende vrouwelijke gasten en vaste teamcaptains Erik Noomen en Victor Mastboom (in de Veronicagids aangekondigd als Victor Mastwijk. Zo beroemd is hij). De teams moeten geheel spontaan (hahaha, spontaan. Bij de tv.) eindes van reclames raden en reclameslogans afmaken. De opnames waren al klaar voordat ik aan mijn REM-slaap kon beginnen.
Na in het kielzog van de vriendin van Erik Noomen de VIP-ruimte te hebben bereikt, kon ik mijn maag vullen met pepermuntjes. De verhitte eindredactrice van het programma klampte ons aan: wat we van het programma vonden. De vriendin van Erik en ik keken elkaar aan. Een eerlijk antwoord was niet gewenst, zoveel was duidelijk. De eindredactrice was de wanhoop nabij en snakte naar een positief geluid. De vriendin wist duidelijk te maken dat zij nooit tv keek, dus dat zij niet de persoon was om haar menig te geven. Ik zei dat ik naar alles keek, als het maar bewoog. De eindredactrice nam een hele hap pepermuntjes en vertrok naar de editroom. Daar gooide ze de hele band van het verse programma weg. Vaklui, daar bij Net5.
Marc van Gestel
|