Roger Keith Barrett (Cambridge, 6 januari 1946) staat in de rockhistorie bekend als de oprichter van The Pink Floyd. Hij is de gezichtsbepaler, de drijvende kracht van het eerste uur. Songschrijver, gitarist en zanger. Een bezeten jongeman met een voorkeur voor visionaire, sur realistische teksten. Hij staat nog steeds ingeschreven als student aan de kunstacademie te Cambridge als hij in 1964 The Pink Floyd (aanvankelijk The Pink Floyd sound) formeert. Barrett schrijft daarop zowel de beide vroege hitsingles Arnold Layne en See Emily Play als het materiaal voor de debuut elpee The Piper At The Gates Of Dawn. Gebruik van psychedelische drugs leidt tot een toenemende excentriciteit en leidt ten slotte in 1968 tot zijn vertrek uit de groep. Hij wordt vervangen door David Gilmour. Gilmour en Floyd-bassist Roger Waters helpen Barrett bij het opnemen van diens soloplaat "The Madcap Laughs". Kort daarna komt een tweede plaat tot stand, (Barrett) waarbij behalve Gilmour ook Floyd-toetsenist Rick Wright betrokken is. Later worden beide albums gekoppeld en uitgebracht als de dubbel elpee "Compilatie Syd Barrett". De songs van Barrett zijn beslist uniek, ze zijn het produkt van een volstrekt op zichzelf opererende artiest voor wie de scheidslijn tussen wat psychisch en sociaal 'normaal' en 'abnormaal' is, niet lijkt te bestaan. Tussen de opnamen voor "The Madcap Laughs" en "Barrett" door verblijft Barrett enige tijd in een psychiatrische inrichting; nadien leidt hij een zeer teruggetrokken leven, om slechts uiterst sporadisch en dan volkomen onverwacht in de openbaarheid te treden. Zo duikt hij voorjaar '72 plotseling op in Stars, de groep van ex Pink Fairies-drummer Twink, waarmee hij drie optredens doet. En in '75, bij het opnemen van een aan hem opgedragen song, Shine On You Crazy Diamond voor het Floyd-album Wish You Were Here, verschijnt hij onaangekondigd tot ieders verrassing in de studio om vervolgens weer in de anonimiteit te verdwijnen. De Barrett story is een van de treurigste in het totale popverhaal. Dat blijkt eens te meer als een Franse journalist hem eind '82 opzoekt in Cambridge, waar hij bij zijn moeder inwoont: Syd is nog altijd in de war en staat voortdurend onder medische observatie.