Zijn kantoor hangt vol met Pink Floyd-posters en overal tref je foto's en requisieten uit de film The Wall aan. Ook al maakt hij al vijf jaar geen deel meer uit van de groep die hij 25 jaar geleden hielp oprichten, toch herinnert alles eraan dat Roger Waters' leven beheerst wordt door die magische twee woordjes: Pink Floyd. Het zit hem nog steeds enorm dwars dat zijn voormalige collega's David Gilmour, Richard Wrighl en Nick Mason de laatste jaren weer onder de naam Pink Floyd over de wereld trekken ter meerdere eer en glorie van vooral de eigen bankrekening. 'Bestaat er iets treurigers dan een vervalsing?' vraagt Waters zich hardop af, 'Kun je je de teleurstelling voorstellen van iemand die van al zijn spaargeld een schilderij van Magritte of een handschrift van John Lennon heeft gekocht en vervolgens hoort dat het om een vervalsing gaat? Om nog maar niet te spreken van alle gevoelens en al het vertrouwen dat in de symboolkracht van een naam geinvesteerd is.' 'Laten wij eerlijk zijn,' had hij tegen zijn voormalige mede-groepsleden gezegd, 'Laten wij toe geven dat de groep uit elkaar is gevallen en de naam niet meer gebruiken.' Toen de drie niet wilden luisteren heeft hij hen voor de rechter gesleept, die hem echter in het ongelijk stelde. 'Dat was heel leerzaam,' aldus Waters op verbitterde toon, 'Voor de wet is Pink Floyd niet meer dan een merknaam, net als McDonalds.' Pijnlijker nog dan het verraad van zijn collega's was het feit dat het publiek weinig begrip had voor Waters' moedige beslissing om onder de lucratieve Floyd-paraplu vandaan te kruipen en zich vrijwel massaal van hem afkeerde. De verkoopcijfers van zijn beide soloalbums, The Pros and Cons of Hitch Hiking en Radio K.A.O.S., waren niet meer dan een schijntje vergeleken bij wat de andere drie onder de naam Pink Floyd haalden. 'Het is natuurlijk treurig dat mensen zo weinig in de gaten hebben en maar achter die naam aan blijven lopen, maar aan de andere kant is het natuurlijk een gigantisch eerbewijs aan de kracht van mijn oude werk. De huidige Pink Floyd-show is nog altijd gebaseerd op mijn ideeën, maar ik zou er niet meer bij willen horen. Ik zag het Venetie-concert op tv en kraaide het uit van plezier, omdat het zo afschuwlijk was. Mijn slechte ik kwam tevoorschijn. Het was een facsimile van mijn werk. Het enige dat hen op de been houdt is het goede gitaarspel van Gilmour.' Zonder de naam 'Pink Floyd' te gebruiken probeert Waters nu het project bij de Berlijnse muur van de grond te krijgen. Opvallend is de lauwe publiciteit in eigen land, waar met name de kwaliteitskranten het af lieten weten. 'Misschien hebben zij hun geduld verloren,' zegt Waters, 'Of misschien komt het omdat ik met de Floyd gebroken heb. Mensen willen dat hun supergroepen bij elkaar blijven, tot de dood erop volgt. Tussen 1968 en 1974 waren wij een echte band: vier jonge mannen die in een busje door het land trokken. Maar toen hadden wij een hit-album met Dark Side Of The Moon en in de tien jaar die daarop volgden probeerden wij uit te vinden wat er met ons gebeurd was. Niet zo vreemd dat het album daarna Wish You Were Here heette: het had nog beter Wish We Were Here kunnen heten!' Aan de Postdammerplatz, een stukje niemandsland tussen Oost en West, zal op 21 juli de duurste muziekproduktie aller tijden gehouden worden, topzwaar aan symbolische betekenis. Voor hij ontmanteld werd symboliseerde de Berlijnse muur de ideologische kloof tussen Oost en West, communisme en kapitalisme, terwijl de lege vlakte die nu ontstaan is, symbool staat voor verandering en vrijheid. De paranoia van de jaren zeventig en tachtig heeft plaats gemaakt voor het optimisme van de jaren negentig met een grotere samenwerking tussen de supermachten. 'Het is niet zo zeer een nederlaag van het communisme tegen het kapitalisme alswel een overwinning van mensen, die een obstakel opruimden dat hen van andere mensen afgezonderd hield. De Warschaupaktlanden hebben alles in beweging gezet en het is allemaal ongelofelijk snel gegaan, maar de prijs is dat hun markt weldra door consumptiegoederen en wegwerpartikelen over spoeld zal worden. Het is voor het eerst in tien jaar dat Waters The Wall weer onder handen neemt, niet om zijn weg gelopen fans te plezieren, maar om de kas van het Memorial Fund For Disaster Relief te spekken, een liefdadigheidsinstelling, opgezet door de Britse oorlogsveteraan Captain Leonard Cheshire. Deze was de officiele Britse waarnemer bij het bombardement op Hiroshima en wijdde vervolgens zijn hele leven aan het werken voor dit soort doelen. Om de Berlijn-show van de grond te krijgen heeft Waters nogal met zijn hoofd tegen een andere muur op moeten bonken. De diplomatieke kanalen bleken behoorlijk verstopt en nadat hij regeringen, leger- en politieautoriteiten en de bonzen van het openbaar vervoer ongeveer aan zijn kant had, kwam er een protest van de Duitse Groene Parlij, die rond het Potzdammerplatz juist een groot aantal jonge lupines had geplant en deze nu door een menigte van duizenden vertrapt zag worden. Hij heeft moeten beloven na afloop van het concert waar nodig weer nieuwe lupines te planten . Naast een uit verschillende nationaliteiten samengesteld symfonieorkest zal er een mannen koor van het Rode leger acte de presence geven, plus honderden figuranten met vlaggen. De Roger Waters Band (met gitarist Snowy White en veter aan Andy Fearweather-Low) zal worden aangevuld met diverse gaststerren, maar daarover wil Waters nog niet veel kwijt. Bob Geldof, die in de film The Wall de hoofrol speelde, lag teveel voor de hand om te vragen . Waters bewondert hem van wege Live Aid, maar heeft geen hoge pet op van diens zangkwaliteiten: 'Maar hij ook niet van de mijne! 'Er is een handjevol artiesten, dat ik door de jaren heen ben blijven volgen, ariesten als Joe Cocker, Leonard Cohen, Neil Young, Bob Dylan en Peter Gabriel.' Van de nieuwe lichting zou hij Sinead O'Connor er graag bij hebben: 'Zij weet haar diepste menselijke gevoelens in haar muziek tot uitdrukking te brengen, net als de anderen die ik net noemde.' 'De critci zullen de Berlijn-show wel weer vervelend, pretentieus en zelfgenoegzaam vinden,' besluit Waters. 'Alle bekende verwijten die ik al twintig jaar hoor, maar geloof mij: het zal een fantastisch spektakel worden!'