Rick Wright gaf als toetsenist van Pink Floyd lang geen interviews meer. Nu hij zelf weer een solo plaat heeft afgeleverd, reist hij wel bespraakt heel Europa af. In Amsterdam praat hij over deze cd, Broken China, en legt uit waar het met Pink Floyd ten tijde van The Wall mis dreigde te gaan. 'Roger Waters' ego was nog groter dan die muur waar hij over schreef.' AMSTERDAM Tijdens het werken aan het laatste studioalbum van Pink Floyd kreeg toetsenist Rick Wright een idee. 'Mooie plaat die Division Bell, maar ik merkte, dat het te veel een collectie losse songs werd. Een langspeelplaat moet voor mij meer zijn dan zomaar wat liedjes. Ik maak liever een conceptalbum. ' Rick Wright is in Nederland om het idee achter zijn dezer dagen te verschijnen soloplaat Broken China toe te lichten. In het hoofdstedelijke Amstel Hotel neemt hij in zijn suite ruim de tijd om aan de pers het thema 'klinische depressie' toe te lichten, dat op het album in zestien stukken wordt behandeld. Wright kwam op het idee via een vriendin die aan deze ziekte leed en wilde iets van 'de verschrikkingen die patienten moeten doorstaan, overbrengen aan de luisteraar'. Broken Child is geen gezellige feestplaat geworden, maar 'voor jolige popmuziek ben je bij mij altijd aan het verkeerde adres geweest. Ik hou van serieuze muziek, om naar te luisteren en om zelf te maken. Het beste werk van Pink Floyd was ook altijd thematisch op gezet, Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall zijn in zekere zin conceptalbums. Diep in mijn hart ben ik er toch een beetje ontevreden over dat David Gilmour van The Division Bell geen conceptalbum wilde maken. 'Waarom zouden conceptalbums iets typisch uit de jaren zeventig zijn, zoals mijn platenmaatschappij ook al opperde? Het is toch leuk om in deze jachtige tijden ergens de tijd voor te nemen. Ik stel me zo voor dat iemand die Broken China koopt, thuis de lichten uit doet, de cd opzet en met z'n hoofd tussen de speakers gaat zitten. Alleen dan valt er van de plaat te genieten zoals hij is bedoeld. Wat er verder gebeurt in de pop muziek zou ik niet echt weten. Ik ben 52, en hoezeer ik ook zou willen, ik kan het allemaal niet meer bijhouden. Op een gegeven moment bereik je een punt waarop je genoeg muziek hebt gehoord, er hoeft niets meer bij. Dan grijp je steeds weer terug naar dezelfde klassieke muziek of jazzplaten. Daar komt nog bij dat ik zelf muzikant ben, en zo als je misschien weet, hebben muzikanten al zo'n groot potentieel aan muziek in zich dat ze niet zoveel meer hoeven te horen. Toch zijn in ieder geval de zang kwaliteiten van Sinead O'Connor hem niet ontgaan. Zij zingt op Broken China twee nummers. Wright: 'De plaat is geinspireerd door de ziekte van een vriendin van mij, dus moest een zangeres sommige teksten in de ik-vorm zingen. Ik wilde meteen Sinead hebben, maar was bang dat ze zou weigeren. Ze heeft immers een eigen carriere, bovendien heeft ze in de pers bekend zelf ook de nodige psychische problemen gehad te hebben, dus ik kon me zo voorstellen dat ze moeite had daar opnieuw mee te worden geasocieerd. Enfin, Sinead stemde direct toe. De overige zangpartijen nam Wright zelf voor zijn rekening, en wie niet beter weet zou denken David Gilmour te horen. Zoals het hele album wel erg veel Floydiaanse trekjes heeft. Het kabbelende water aan het begin, de uitgesponnen instrumentale stukken met alweer aan Gilmour herinnerende gitaarsolo's en uiteraard Wrights orgelspel. Wat is behalve de conceptgedachte nu eigenlijk het grote verschil met Pink Floyd's werk? Wright steekt nog maar eens een sigaret op en neemt een slokje bron water. 'In Pink Floyd bepalen we met z'n drieen wat we doen, The Division Bell is tot stand gekomen door alledrie compromissen te sluiten. Broken China is mijn plaat waarop ik kan doen wat ik wil, en dat het zoveel van Pink Floyd weg zou hebben, wat ik betwijfel, zal komen doordat ik voor eenderde in Pink Floyd de dienst uitmaak. Zo is het overigens niet altijd geweest, en Wright wil nog wel eens uit de doeken doen wat er in de jaren zeventig en tachtig allemaal mis ging. 'Tijdens de opnamen van The Wall, die helemaal door Roger Waters was gecomponeerd, kreeg ik knallende ruzie. Waters' ego was nog groter dan die muur waar hij over schreef. Ook de anderen hadden daar problemen mee. Financieel zaten we wegens mismanagement behoorlijk aan de grond, dus toen Waters begon te dreigen dat hij The Wall niet zou uitbrengen, moesten we ons wel aanpassen, anders waren we failliet gegaan. 'Daarna stapte ik op. Zonder mij bracht Pink Floyd The Final Cut uit. Best grappig dat die plaat algemeen als Pink Floyd's grootste mislukking wordt beschouwd. Ik had drie jaar geen contact meer met hen. Ook Nick Mason en David Gilmour hadden blijkbaar genoeg van Waters, want de groep viel als nog uit elkaar. In 1986 kwam ik in Griekenland toevallig David Gilmour tegen, die zei aan een nieuw album te werken. "Mooi", zei ik. "Als je nog een Hammond-orgel nodig hebt, bel je maar". 'Die plaat A Momentary Lapse Of Reason, was niet echt een Floyd plaat maar meer een Gilmour and friends-album. Het werd zo'n groot succes, dat we zelfs weer gingen touren. Na een paar jaar rust, maakten we in 1993 The Division Bell.' De plaat werd gevolgd door een wereldtournee van enkele jaren die de groep ook naar het Feyenoord Stadion bracht. Avond aan avond de zelfde show brengen, is dat voor een groep die in de jaren zestig naam maakte met lange improvisaties nog wel leuk? 'Ja', zegt Wright. 'We gooiden nog wel eens onverwachts iets om tot ergernis van onze lichtmensen die daar snel op moesten reageren maar op die manier bleef het voor ons leuk. En wat is er mooier dan een vol stadion te horen meezingen? Als deze plaat aanslaat, wil ik weer het podium op, maar dan wel in iets kleinere zalen. Mijn thema is te zwaar voor de grote massa, vrees ik.' Eerst wil Wright opnieuw de studio in. De samenwerking met tekst schrijver en muzikant Anthony Moore is hem zo goed bevallen, dat er snel een vervolg op Broken China mag komen. 'Maar ik moet maar afwachten wat er met deze plaat gebeurt. Misschien is hij wat te moeilijk en wil het publiek er niet aan. Dan ga ik gewoon weer met Pink Floyd verder als onze vakantie van drie jaar ten einde is. Ik besef best dat ik voor de jeugd misschien niet zo interessant meer ben, daar om heb ik een paar hippische Londense house jongens mijn plaat gegeven om dansversies van te maken. Nee ik zeg niet wie, want als ik ze niet goed vind gaat het feest niet door.' Rick Wright. Broken China 8536452