RICK WRIGHT € Broken China (EMI) Je kunt op minimaal twee verschillende manieren naar deze derde solo-CD van Rick Wright luisteren. Bij de eerste benadering ga je op zoek naar de muzikale grenzen van de Pink Floyd toetsenist. Dat levert een paar onverwachte conclusies op. In Broken China draait alles om een aaneenschakeling van sferische sounds en ritmes. Dat hij daarbij wordt ondersteund door onder andere Tim Renwick, Manu Katche en Pino Palladino zegt veel over de kwaliteit aan de basis, maar weinig over de inhoud van de liedjes. Dat laatste doet ook niet ter zake, want voor het overgrote deel van de CD ziet Wright af van traditionele songstructuren of van de te verwachten toetsensolo's. De twee strakker afgebakende nummers aan het eind (Along The Shoreline en het fraaie, door Sinead O'Connor gezongen Breakthrough) komen daarom als een verrassing. In de keuze van de sounds en keyboards bestrijkt Wright op een heel subtiele, bijna intellectulele manier de hele Pink Floyd-geschiedenis. Floyd-spotting op Broken China is dan ook een feest van herkenning. Gelukkig liggen die verwijzingen er bijna nergens te dik bovenop. De andere manier van luisteren voert je langs een beklemmend filmisch verhaal over de oorzaken, gevolgen en het overwinnen van manische depressiviteit. Het verhaal is gebaseerd op Wright's ervaringen met een niet nader genoemde vriendin. In dit nauwkeurig uitgewerkte muzikale script neem je de, soms wat gammele en af en toe op Bowie-lijkende vocalen (Far From The Harbour Wall) van Rick Wright graag voor lief. De 52jarige Floyd-toetsenist geeft in ieder geval aan dat hij zonder bombast en, multimediale monsterprodukties op twee vlakken meer te bieden heeft dan zijn populaire werkgever; emotie en het juiste gevoel voor muzikale verhoudingen.