• Inleiding
• Redenen om géén bloeddonor te worden
  • Redenen om wel bloed te geven
  • nog even over AIDS
• Orgaandonorschap
• Redenen om geen orgaandonor te worden
• Epiloog
• Epiloog

Inleiding

uestion: Ga je mij serieus vertellen dat jij een litertje bloed af zal slaan als jij dat na een auto-ongeluk zou zijn kwijt geraakt: "Nee dank u, weet u... ik wilde het ook nooit zo graag geven...".

nswer: ...Ik dacht het niet.... Dus je wilt wel vangen maar geven "ho maar"?
Of zijn er redenen om geen bloeddonor te zijn?

Of wanneer jij door een virus of een ziekte (die iedereen nou eenmaal kan krijgen) een serieuze infectie krijgt van bijvoorbeeld jouw hartzakje. Of (omdat je te veel achter je computer zit en te weinig beweging hebt) dat jij een hartvervetting krijgt die maakt dat je een nieuw hart nodig hebt... zegt u dan: "Ach nee, weet u ik vond het altijd zo'n vervelend idee om mijn hart weg te geven..."
Ik dacht 't toch haast niet...
Of zijn er redenen om geen orgaandonor te worden?

Kijk er eens naar en denk er eens over...
welke beslissingen neem jij met jouw leven...

Maar onthoudt: De enige manier om angst te overwinnen... is om die angst in de ogen te zien zonder weg te kijken

Redenen om géén bloeddonor te worden

Bloeddonor...

De dikke naald...

Waarom zou je bang zijn voor 'die dikke naald'? Iedereen die wel eens een infuus heeft gehad die weet: een dun naaldje is net zo pijnlijk in een ader en met zo'n dikkerd schiet 't tenminste op.

Het is zo'n eng idee...

Vindt je?
Ik vindt het een mooi gezicht als ik dat zakje vol zie stromen met mijn helder rode, levende bloed. Het idee dat zo'n klein zakje van mijn bloed het misschien mogelijk maakt dat er iemand overleeft of dat er een operatie kan worden uitgevoerd die zonder donorbloed mogelijk is.
Je mag me sentimenteel vinden maar mij geeft 't een goed gevoel!

Het kan toch niet gezond zijn? ...Ze zijn toch niet voor niks met dat aderlaten gestopt?

Inderdaad zijn ze gestopt, maar aan de andere kant is er ook een reden waarom ze daar ooit mee zijn begonnen. Want het aftappen van wat bloed kan (als je niet te verzwakt bent) een prikkel zijn voor het lichaam om vers bloed aan te maken. In die zin kan het geven van bloed (nogmaals, als je niet ziek bent of anderszins verzwakt) juist een activerende prikkel zijn.

Redenen om wel bloed te geven

nog even over AIDS

Nog even wat over de verantwoordelijkheid voor het bloed dat jij geeft. Gewone infecties kunnen vrij makkelijk worden opgespoord en behandeld. Zo als u waarschijnlijk wel weet: bij AIDS ligt dat anders. Aids wordt immers veroorzaakt door een virus met de naam HIV en pas na drie tot zes maanden na besmetting zijn er antistoffen tegen HIV in je bloed aan te tonen (*note). Tot op dat moment zijn er geen antistoffen in het bloed te vinden en de bloedtesten die moeten bepalen of het gedoneerde bloed met HIV besmet is die kijken juist naar het bestaan van die antistoffen tegen dit virus.
Als jij dus bloed wil geven neem dan zelf verantwoordelijkheid en kijk in je agenda na of jij of jouw partner in de laatste half jaar ook wisselende sexuele (niet-safe-sex) contacten gehad hebt. Dan behoor je namelijk tot de mensen uit de risicogroepen (de bloedbank geeft daar meer informatie over). Als dat zo mocht zijn... neem dan de verantwoordelijkheid en wacht met het geven van bloed. En, ook al is het ingrijpend, laat je testen als je twijfelt.
Doe het een ander niet aan en stop ermee om je eigen hoofd in het zand te steken.

Orgaandonorschap

Redenen om geen orgaandonor te worden

Maar misschien ben ik nog niet dood?

Dood is een rekbaar begrip. Wanneer ben je dood? Als je hart stopt? Als je hersenen niet meer werken en nooit meer zullen kunnen werken? Of pas als iedere cel van je lichaam vergaan is?
De arts die de dood moet vast stellen gaat uit van hersendood. De informatieverwerking van de hersenen moet zijn gestopt zonder kans op herstel. Het kan zijn dat het hart nog een beetje klopt (of kloppend wordt gehouden) maar als je hersendood bent dan bestaat er geen kans meer dat je ooit nog rond zult lopen, iets zult kunnen denken of zult kunnen beleven en voelen.

Maar verklaren ze je niet sneller 'dood' als ze een orgaan nodig hebben?

Allereerst moet de arts die de dood vaststelt een andere arts zijn dan de orgaan-nemer. Da's al een veiligheidsmaatregel.

Ten tweede: als ooit zou blijken dat een arts onvoldoende zorgvuldig is geweest in het vaststellen van de dood (zeg maar 'dood door orgaandonatie') dan wordt deze arts gerechtelijk vervolgd voor 'mishandeling' en 'dood door schuld' of zelfs doodslag of moord.

Maar ik heb zo'n rare emotionele band met mijn . . . . (vul maar een orgaan in).

Ik zou geen bezwaar hebben om (bijvoorbeeld) mijn lever in te leveren. Maar van mijn hart moeten ze af blijven... (zo heeft ondergetekende de rare irreële fantasie dat ze van z'n hersens af moeten blijven. De rest mogen ze gebruiken waar ze kunnen)
Dat zijn dingen die je aan kan geven op je donor-codicil en dat bepaalt wat er gebeurd of niet.

Maar als ik denk over mijn dood dan roep ik het over mij af...

Ziekte en dood zijn taboe in onze maatschappij en omdat we er niet normaal over kunnen praten krijgen we allerhande bijgeloof.
Ik kan daar maar één argument tegenover zetten: Ik zelf loop al jaren op deze aardbol rond met een donorcodicil op zak en met mij nog miljoenen andere Nederlanders. En we zijn dus nog niet dood...

Laat mijn nabestaanden dat maar bepalen...

Vrij oneerlijk van je. Het is voor mensen die nèt gehoord hebben dat jij bent gestorven vaak héél moeilijk om toestemming te geven om in jou te laten snijden. Het komt regelmatig voor dat bijvoorbeeld ouders tegen de arts zeggen: "Nee, ik kan niet verdragen dat u nu in mijn kind gaat snijden."
Maar als zij thuis over de eerste klap heen zijn bedenken zij zich omdat zij beginnen te begrijpen wat dat ook emotioneel voor hun zou betekenen als de dood van hun kind een ander leven zou kunnen redden. En ze bellen op dat ze het toch nog goed vinden.
En meestal is het dan al te laat. Om bijvoorbeeld een hart de allergrootste kans te geven dient 't binnen 4 uur getransplanteerd te worden.

Ja, hun kind had één (misschien zelfs meerdere) leven(s) kunnen redden maar het is stomweg te laat en de weefsels zijn niet meer bruikbaar...
Neem jouw eigen leven (inclusief jouw dood) in eigen handen en bepaal wat er met je gebeurt.

Maar de regering heeft toch een 'geen-bezwaar systeem'?

Inderdaad, en je weet hoe snel regeringen beslissen over veranderingen in het gezondheidswezen... ahum (dit is als understatement cynisch bedoeld)
Maar er sterven wel dagelijks mensen die geen orgaan hebben kunnen krijgen.

Inmiddels is er ook het online donorcodicil aanvraagformulier geopend op: http://www.swadesign.com/codicil/ (zó makkelijk wordt het je gemaakt...)

Heeft u vragen? Bel dan met 06 - 821 21 66, de informatielijn van de Stichting Orgaan- en Weefseldonorvoorlichting. Of schrijf naar Postbus 764, 1200 AT Hilversum. Ook voor het bestellen van folders, voorlichtings- en promotiemateriaal.

Epiloog

Epiloog

(*) Uit de Hiv-wijzer (een naslagwerk voor huisartsen): "72% seroconverteert binnen drie maanden, 92% binnen zes maanden. Omdat het niet realistisch is iemand zes maanden te laten wachten, wordt als praktisch termijn drie maanden geadviseerd".terug naar tekst